خانه » آموزش » عارضه DCS و پیدایش جداول غواصی

عارضه DCS و پیدایش جداول غواصی

مقدمه

بی گمان زمینه ساز هر کشف و پیشرفت علمی ای، دانشمندان و پیشگامانی بوده اند که با تلاشهای شبانه روزی خود این مهم را محقق نموده اند. در خصوص پیدایش جداول غواصی نیز بنیانگذارانی بوده اند که با تلاشهای بی وقفه شان امروزه ما با حداکثرایمنی و اطمینان خاطر به غواصی می پردازیم. در ادامه گریزی به تاریخ پیدایش و پیشرفت آن می پردازیم.

اولین نشانه

در سال ۱۶۷۰ رابرت بویل متوجه تشکیل یک حباب در چشم یک ماری شد که برداشت فشار را روی آن انجام داده بود. بویل هیچ سرنخی از اینکه این حباب چگونه تشکیل شده بود نداشت اما به عنوان یک دانشمند متعهد، این مشاهده را ثبت کرد. از این امر به عنوان اولین تجربه برداشت فشار در تاریخ یاد می شود. (هرچند که در آن زمان هنوز به این نام شناخته نشده بود.)

DCS در انسانها اولین بار در سال ۱۸۴۱ پس از حفاری اولین معدن تحت فشار توسط معدنچیان فرانسوی ظهور کرد. دکتر B.Pol و T.J.J Wattelle در سال ۱۸۵۴ بعد از مطالعه روی معدنچیان DCS را از نظر پزشکی توصیف کردند و اذعان داشتند که ترک فشار باعث آن شده و بازگشتن به فشار باعث از بین رفتن آن می شود. این دو اولین کسانی بودند که علائم و نشانه های DCS را ثبت کردند اما از چگونگی ایجاد آن اطلاعی نداشتند.

خیلی سال پیش وقتی که کارگران پل بروکلین در نیویورک مشغول حفر پایه های پل در کیسون (محفظه های مخصوص تحت فشار برای جلوگیری از ورود آب) بودند این بیماری دوباره خود را نشان داد. کارگرانی که این محفظه را ترک می کردند اغلب دچار DCS می شدند که در آن موقع نامش را بیماری کیسون (caisson disease) گذاشته بودند. کارگران حالت خمیده بدن ناشی از درد مفاصل را به Grecian Bend (حالتی دشوار از ایستادن زنان مدل در آن زمان) تشبیه کرده بودند. از این رو این بیماری، The Bends نام گرفت.

زمان می گذشت و بیماری مرموز به کارگران کیسون و غواصان، بدون یافتن دلیل و ماهیتش آسیب می زد تااینکه یک محقق فرانسوی به نام Paul Bert در دهه ۱۸۷۰ توجهش به آن جلب شد. او با جمع آوری اطلاعات پزشکی از کارگران کیسون و غواصان با هلمت به کند و کاو درباره این بیماری پرداخت.

کشف مهم DCS

با انجام آزمایشاتی درباره تنفس، Bert نتیجه گرفت که اجزای گازی هوا متناسب با فشار در بدن واکنش انجام می دهند. وی دریافت که نیتروژن تحت فشار جذب شده توسط بدن گاهی با ازبین رفتن فشار به شکل حباب در می آید.

در سال ۱۸۷۸ Bert تئوریش را در کتاب ۱۱۰۰ صفحه ای “La Pression Barometrique” منتشر کرذ که بعدها در سال ۱۹۴۳ به انگلیسی ترجمه شد. Bert در کتابش توصیه کرده بود که غواصان و کارگران کیسون به آهستگی به سطح بیایند و اگر دچار Bends شدند به پایین بازگردند و این بار آهسته تر بالا بیایند. تئوری Bert در سال ۱۸۹۳ در خلال عملیات ساختمانی حفر یک تونل زیر رودخانه Hudson به تایید رسید. کارگرانی که دچار DCS شده بودند در یک اتاقک فشار موجود در محل درمان می شدند که بدین وسیله آثار بیماری و تعداد تلفات کاهش می یافت. توصیه های Bert پیشرفت بزرگی در پزشکی برداشت فشار ایجاد کرد.

سنگ آخر

در سال ۱۹۰۶ پروفسور John Scott Haldane، پزشک، فیزیولوژیست و عضو انجمن سلطنتی بریتانیا  که علاقه مند به اثرات گاز روی بدن بود، توجهش را به DCS در غواصان با هلمت نیروی دریایی سلطنتی معطوف کرد.Haldane تا آن زمان خدمات برجسته ای به دانش تنفس کرده بود، بیشتر از آن چیزی که از یک انسان انتظار برود. او شرایط معادن را در رابطه با گازها و درمان اضطراری بهبود بخشیده بود و طی همکاری با J.G.Priestly به طور تصادفی کشف کرده بود که دی اکسید کربن سیکل تنفس طبیعی را تعیین می کند _ نقطه عطفی در فیزیولوژی تنفسی.

با مجهز شدن به کتاب La Pression Barometrique و سایر مطالعات مربوط به فشار و در همکاری با A.E. Boycott و G.C.C.Damant آزمایشات روی بزها را آغاز کرد. با ارائه این نظریه که بدن می تواند مقدار ثابتی از نیتروژن مازاد را به طور محلول در خود نگه دارد، Haldane از بزها برای نشان دادن اینکه بدن چه مقدار نیتروژن مازاد را پیش از تشکیل حباب می تواند نگه دارد  استفاده کرد. این آزمایشات موفق آمیز بود.

سپس Haldane آزمایشات روی غواصان داوطلب نیروی دریایی سلطنتی را آغاز کرد. قبل از انجام این آزمایشات در خصوص عارضه DCS و پیدایش جداول غواصی او تغییراتی در تجهیزات غواصی با هلمت انجام داد؛ از جمله از پمپهای بهتر استفاده کرد تا هوای تمیزتری به عمق برسد. بعد از پایان کار Haldane، توصیه های او و تیمش در رابطه با بالابرها و طراحی لباس به عنوان استانداردهای نیروی دریایی سلطنتی درآمدند. خیلی از این تغییرات هنوز توسط غواصان سنتی هلمت برنجی به کار بسته می شوند.

آزمایشات Haldane غواصان را به عمقهای ازقبل تعیین شده می برد و آنها را بدون DCS به سطح باز می گرداند. وقتیکه موفقیت غوصها به نظریه های Haldane اعتبار بخشیدند، غواصان داوطلب روزانه تا عمق ۶۴ مترهم می رفتند. پس از بازگرداندن غواصان به سطح بدون عارضه فشارزدایی (DCS)، Haldane اولین جداول غواصی را در سال ۱۹۰۷چاپ کرد. مجله بهداشت (Hygiene)، مقاله “جلوگیری از بیماری برداشت فشار” نوشته Boycott، Damant و Haldane را در سال ۱۹۰۸ چاپ کرد که تا به امروز به عنوان اساس نظریه برداشت فشار به حساب می آید.

امروزه کاری که Bert و Haldane در خصوص عارضه DCS و پیدایش جداول غواصی بناگذاردند ادامه می یابد. متخصصین پزشکی غواصی دائما در حال تحقیق و بهبود جداول غواصی و درمان بیماری برداشت فشار هستند تااینکه غواصی را ایمن تر کنند و خطر عارضه برداشت فشار را به حداقل برسانند. با این وجود اکثریت کامپیوترها و جداول غواصی امروزی ریشه در مدل اولیه Haldane دارند و در مقایسه با کار او در یک قرن پیش تغییرات اندکی یافته اند.

برای اطلاعات بیشتر در خصوص عارضه برداشت فشار  اینجا را کلیک کنید.

منبع: دایره المعارف غواصی تفریحی (PADI)

ترجمه: گامادایورز با اندکی اختصار و تغییر

                                                                                John Scott Haldaneimages

Paul Bert

DCS حداول غواصی

Paul Bert

Grecian Bend

DCS حداول غواصی

Bends

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

16 − یازده =